แจ้งลบกระทู้ แจ้งเมื่อมีคนตอบกระทู้นี้ แนะนำกระทู้นี้ Print

 หัวข้อ 3: เมื่อ..วันนี้ฉันเรียกพ่อของฉันว่า"อาจารย์ใหญ่"  (จำนวนคนอ่าน 18871 ครั้ง)
« ความเห็นที่ #80 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 14:01:06 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้อีกคนนะคะ  Smiley

ส่งโดย: . Dream . female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1393  
   
61.90.249.*


« ความเห็นที่ #81 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 19:00:53 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ ลบข้อความนี้

ขอเป็นกำลังใจให้น้องนะคะ พี่เชื่อว่า น้องจะต้องเป็นคุณหมอ ที่ทำให้คุณพ่อภูมิใจในตัวของน้องได้อย่างแน่นอนคะ
ส่งโดย: My_All Email     125.24.12.*


« ความเห็นที่ #82 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 19:09:37 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

มาให้กำลังใจด้วยครับ

หากรู้จักพอ รู้จักให้ รู้จักปล่อนวาง เห็นทุกอย่างเป็นธรรมดา
ฃีวิตนี้ก็อยู่ อย่างมีคุณค่าแล้ว
ส่งโดย: Dr.Suntiparb_Chaiw male
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: a whole lot   Email
   
124.121.171.*


« ความเห็นที่ #83 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 19:28:35 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ ลบข้อความนี้

ขอชื่นชมค่ะ  Smiley
ส่งโดย: Traveller Email     58.64.111.*


« ความเห็นที่ #84 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 20:09:30 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ไม่ได้เข้ามาซะหลายวัน  เลยได้มาอ่านข้อความแบบที่ modified เรียบร้อยแล้ว
 
พี่รู้สึกประทับใจในครอบครัวของน้องมาก ๆๆๆ  และคิดว่าน้องต้องเป็นหมอที่ดีแน่นอน
 
ครอบครัวพี่ก็เคยคิดบริจาคร่างกายเหมือนกัน  แต่พี่นี่แหล่ะห้ามไว้  เพราะว่าพี่ทำใจไม่ได้
 
ขอให้น้องเข้มแข็ง  และรักพ่อมาก ๆๆๆๆๆๆ นะครับ  Wink

... จะคิด พูด ทำสิ่งใด .. พึงตั้งอยู่บนสติ...
ส่งโดย: BeTheDoctor
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 2840  
   
202.139.223.*


« ความเห็นที่ #85 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 20:32:05 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

มาเป็น   กำลังใจ  ให้อีกคนครับ  
ขอให้น้องประสพความสำเร็จ เป็น GOOD  DOCTOR
 
 
อ้อ.ขอบคุณ หมออู๋ ที่ปักหมุดไว้ให้อ่านกัน
ส่งโดย: nubelbo
สถานะ: Senior Member ****
จำนวนความเห็น: 424  
   
124.157.168.*


« ความเห็นที่ #86 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 21:13:11 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อ่านแล้วน้ำตาซึมเลยแฮะ  Embarassed ขอให้ตั้งใจเรียนเป็นหมอที่ดีสมดังที่คุณพ่อท่านเสียสละเพื่อให้หมอที่จบมาม ีความรู้ที่จะไปรักษาคนไข้มากมายในอนาคตครับ ผมว่าคุณพ่อคงยังมองและให้กำลังใจอยู่เสมอครับ

คติเตือนใจ:

1. เป็นแพทย์ไทยต้องอดทน สิบล้อชนต้องไม่ตาย.....

2. เลือกในสิ่งที่รัก

ประจักษ์ในเป้าหมาย

ค้นหาแรงบันดาลใจ

กัดไว้ไม่ปล่อยมัน


ดร. นิศรา การุณอุทัยศิริ
ส่งโดย: MK ลุยงานอย่างเดียว male
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 6791  
   
61.19.199.142 fwd for 172.17.16.215, 61.19.199.*


« ความเห็นที่ #87 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 21:57:54 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เพิ่งได้มาอ่านค่ะ.. ขอเป็นกำลังใจให้น้องอีกคนนะคะ...

ส่งโดย: ...Fern... female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 5936  
   
58.8.64.*


« ความเห็นที่ #88 เมื่อ: 06/17/07 เวลา 22:13:11 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

พี่บริจาคร่างกายเหมือนกันค่ะ    
 
แม้ไม่มีใครในครอบครัวเห็นด้วย  
 
ผู้บริจาคตั้งใจมอบให้ด้วยความยินดี  
 
ครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังก็อย่าเสียใจเลยนะคะ
 
พี่เป็นกำลังใจให้น้องค่ะ  ขอให้น้องกับคุณแม่มีความสุข    
 
มีอนาคตที่แจ่มใสค่ะ    Smiley  Smiley  
 
ส่งโดย: bubblegum
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 4638  
   
58.9.222.*


« ความเห็นที่ #89 เมื่อ: 06/18/07 เวลา 13:30:55 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

Cry
 
สู้ๆค่ะ
ส่งโดย: arm
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 0   Email
   
124.157.204.*


« ความเห็นที่ #90 เมื่อ: 06/18/07 เวลา 13:45:32 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อนุโมทนาบุญกับคุณพ่อ  และเป็นกำลังใจให้ว่าที่คุณหมอด้วยคนค่ะ...
ส่งโดย: beauzar
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 184  
   
124.121.111.*


« ความเห็นที่ #91 เมื่อ: 06/18/07 เวลา 18:16:04 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

รักพ่อครับ
ส่งโดย: podsawee
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 37  
   
203.146.63.*


« ความเห็นที่ #92 เมื่อ: 06/18/07 เวลา 18:18:36 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ


 
พี่อยากให้น้องอนุโมทนากับผลบุญของคุณพ่อของน้องนะครับ เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
 
แต่ตัวน้องคงต้องแยกนะครับว่าอะไรคือพ่อของน้อง เพียงแค่ร่างๆนั้น หรือว่าจิตวิญญาณคุณงามความดีนั้นที่เป็นตัวของคุณพ่อที่น้องได้สัมผัสมาตลอ ด อย่าไปยึดติดครับ  ร่างกายนั้นเสื่อมไปดับไป สามารถถูกแยกออกได้จากการ dissect แต่จิตวิญญาณคุณงามความดีของคุณพ่อของน้องนั้น ไม่มีอะไรที่จะไปทำลายได้เลยครับ

"หนทางยังมีอยู่ ผู้เดินทางยังไม่ขาดสาย
ลงมือเสียแต่วันนี้ ก่อนที่กระแสลมแห่งกาลเวลา
จะพัดพารอยพระบาทของท่านหายไป
เพราะถึงเวลานั้น พวกเราก็จะต้องระหกระเหินไร้ทิศทาง
ไปอีกแสนนาน..."

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
ส่งโดย: Jazz_kung
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 598  
   
58.10.99.*


« ความเห็นที่ #93 เมื่อ: 06/18/07 เวลา 19:18:44 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้นะคะ........
สู้ ๆ ต่อไปค่ะ
เพื่อตัวน้องและคุณแม่& คุณพ่อที่เสียสละอย่างยิ่งใหญ่
ส่งโดย: ก็ยังสับสน
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 642  
   
58.9.128.*


« ความเห็นที่ #94 เมื่อ: 06/18/07 เวลา 19:43:48 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ซึ้งมากค่ะ
นี่คืออีกเรื่องดีๆ ที่เกิดรอบตัวในวงการแคบๆของเรา
 
น้องคงรู้ว่า คุณพ่อรักน้องมากแค่ไหน
และแน่นอนว่า คุณพ่อย่อมอยากให้น้องรักตัวเองและคุณแม่ให้มากๆ
ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
ระยะทางอีก3ปี ที่จะได้ทดแทนคุณ คุณพ่อ-แม่ ไม่ไกลเลย,,,,
สู้ๆ
 Smiley
ส่งโดย: nanmed55
สถานะ: Junior Member **
จำนวนความเห็น: 75  
   
58.8.171.*


« ความเห็นที่ #95 เมื่อ: 06/18/07 เวลา 21:52:43 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ


 
สู้ๆๆ
 
ทำดี ทำดี ทำดี ทำดี ทำดี
 
เพื่อ
 
พ่อ
 
เป็นกำลังใจอยู่เสมอ
 

เลี้ยงหมื่นวัน ใช้หนึ่งวัน คุ้ม

นิมิตตํ สาธุรูปานํ กตญฺญูกตเวทิตา

ความกตัญญูกตเวทีเป็นเครื่องหมายแห่งคนดี
ส่งโดย: agoodwind male
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1532  
   
58.64.76.*


« ความเห็นที่ #96 เมื่อ: 06/19/07 เวลา 11:27:18 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อ่านแล้วน้ำตาจะไหล  มันซึ้งจนบอกไม่ถูก
 
ก็คิดว่าถ้าผมอยู่ในสถานการณ์ดังกล่าว  ผมจะทำอย่างไรดีหนอ
ส่งโดย: google male
สถานะ: Senior Member ****
จำนวนความเห็น: 325  
   
125.27.173.*


« ความเห็นที่ #97 เมื่อ: 06/19/07 เวลา 11:46:44 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

สู้สู้ครับ  เป็นกำลังใจให้
ส่งโดย: phai male
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 643  
   
158.108.106.*


« ความเห็นที่ #98 เมื่อ: 06/19/07 เวลา 15:33:48 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

คุมุ..มาให้กำลังใจคับ  Smiley  Smiley

i am.. cumu
ส่งโดย: cumulonimbus
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 914  
   
125.24.137.*


« ความเห็นที่ #99 เมื่อ: 06/19/07 เวลา 18:43:37 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอเป็นกำลังใจให้อีกคนค่ะ

Wouldn't it be nice if whenever we messed up our life we could simply press 'Ctrl Alt Delete' and start all over?
ส่งโดย: อึมม.... female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 616  
   
58.137.10.*


« ความเห็นที่ #100 เมื่อ: 06/19/07 เวลา 19:00:50 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้อีกคน ครับ
ส่งโดย: -=Jfk=- male
สถานะ: ThaiClinic Staff *****
จำนวนความเห็น: 3615   WWW Email
   
125.24.236.*


« ความเห็นที่ #101 เมื่อ: 06/19/07 เวลา 22:15:58 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ


   อนุโมทนาบุญกับคุณพ่อ...ของน้องด้วยค่ะ...
 
อ่านแล้วขนลุกค่ะ....
 
ปล. เป็นกำลังใจให้นะคะ...น้องเข้มแข็งมากค่ะ..  
 
ส่งโดย: Little_@_PIG
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 4294  
   
124.120.247.*


« ความเห็นที่ #102 เมื่อ: 06/19/07 เวลา 23:14:56 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ตั้งใจเรียนนะค่ะ ท่านอุทิศตนเพื่อเรานักศึกษาแพทย์  
ขอให้สำเร็จดังใจหวังค่ะ
 
 
ส่งโดย: Pucca_K female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1062 30554211 30554211   pappermint78 Email
   
202.91.18.*


« ความเห็นที่ #103 เมื่อ: 06/20/07 เวลา 02:04:41 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอให้น้องตั้งใจเรียนและจบเป็นแพทย์ที่ดีนะครับ Smiley     "อันร่างกายนี้ ล้วนหาความสะอาดมิได้ มีความแตกดับทำลายสลายสิ้นไปเป็นธรรมดา ควรพิจารณาเห็นโดยความเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตน" Smiley (พระธรรมเทศนา  เวทนาปริคคหสูตร)
« แก้ไขครั้งสุดท้ายเมื่อ: 06/20/07 เวลา 02:08:27 by ขุมนรกตัดลิ้นร้อยกราม »

มาท่องเที่ยวดูขุมนรกกันhttp://phra-si-arn.tht.in/narok.html
ส่งโดย: ขุมนรกตัดลิ้นร้อยกราม
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 175  
   
203.209.91.*


« ความเห็นที่ #104 เมื่อ: 06/20/07 เวลา 13:08:27 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ ลบข้อความนี้

น้องเข้มแข็งมากเลยครับ
พี่ยังจำสภาพตัวเองได้ เมื่อปีที่แล้วกลับบ้านไปแล้วไปเจอป๊ะป๋าที่ ICCU  
 
น้องเข้มแข็งอยู่แล้ว ขอให้อดทน และตั้งใจเรียนนิดนึงนะครับ
พี่ว่าวงการแพทย์ของเราก็จะได้หมอดีๆเพิ่มมาอีกคนนึงแน่นอน
 
เชื่อพี่ดิ คุณพ่อเฝ้ามองน้องอยู่นะ
 
Cheer up
ส่งโดย: Dr.KJ Email     125.27.170.*


« ความเห็นที่ #105 เมื่อ: 06/20/07 เวลา 15:21:51 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้ครับ  
 
ขอให้ตั้งใจเรียนและจบเป็นแพทย์ที่ดีนะครับ Wink
ส่งโดย: KC_1
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 0  
   
194.82.244.*


« ความเห็นที่ #106 เมื่อ: 06/20/07 เวลา 16:13:47 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อ่านแล้วซาบซึ้งมากค่ะ
 
สิ่งที่คุณพ่อน้องทำเป็นกุศลที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
 
ตั้งใจเรียน และจบมาเป็นหมอที่ดีนะคะ
 
เอาใจช่วยและเป็นกำลังใจให้ค่ะ Wink
ส่งโดย: Ativan female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 992  
   
125.24.137.*


« ความเห็นที่ #107 เมื่อ: 06/20/07 เวลา 21:31:15 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้ด้วยครับ ตั้งใจเรียนเป็นหมอที่ดีให้ได้นะครับ

การที่เราจะรักใครสักคน....ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลว่าทำไมเราจึงไปรักเขาได้
แต่ให้รู้ไว้ว่าทุกวันนี้เรารักเขาและต้องรักให้ดีที่สุดก็พอ
ส่งโดย: +@Puntagan@+ male
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 691  
   
125.24.135.*


« ความเห็นที่ #108 เมื่อ: 06/21/07 เวลา 11:01:17 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

-ความดี ที่คุณพ่อของน้องสร้างไว้
 
ย่อมตกแก่ท่าน และ ครอบครัว ครับ
 
 Smiley Smiley ขอให้น้องเข้มแข็ง และ เป็นแพทย์ที่ เก่ง และ ดี ต่อไปในอนาคตครับ

ใจฉันมีแต่เธอ มีแต่เธอคนเดียว นอกจากเธอไม่แลเหลียวใคร
http://my.inlovephoto.com/gallery2/d/31176-3/DSCF0036r.jpg
ส่งโดย: อารามdog male
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 4620  
   
61.19.193.18 fwd for 192.168.10.74, 61.19.193.*


« ความเห็นที่ #109 เมื่อ: 06/21/07 เวลา 11:39:04 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เข้ามาอีกครั้ง อ่านแล้วซึ้งอ่ะ  Cry สู้ๆนะเบบี้มูน

ส่งโดย: `๏'๛<<..nubee..>>๛`๏' female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 5442  
   
203.157.146.*


« ความเห็นที่ #110 เมื่อ: 06/21/07 เวลา 17:22:33 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ซึ้งที่สุด Cry
 
น้องตั้งใจเรียนนะจ๊ะ ให้ประสบความสำเร็จดังที่คุณพ่อตั้งใจไว้นะ Wink

ส่งโดย: sailormoon female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1088  
   
203.113.21.*


« ความเห็นที่ #111 เมื่อ: 06/21/07 เวลา 19:02:20 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

Cry
 
อยากให้พี่ภูมิใจในตัวคุณพ่อของพี่นะคะ

][ MorE ThaN 1 DegreE ][

~ความจริงไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว~
ส่งโดย: ][ din_din ][ female
สถานะ: Senior Member ****
จำนวนความเห็น: 251   Email
   
222.123.224.*


« ความเห็นที่ #112 เมื่อ: 06/23/07 เวลา 10:10:22 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ ลบข้อความนี้

มาให้กำลังใจอีกรอบจ้า Cheesy
ส่งโดย: SweetRocktor Email     203.188.52.*


« ความเห็นที่ #113 เมื่อ: 06/24/07 เวลา 01:04:00 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ สิ่งที่คุณพ่อและครอบครัวของน้องทำยิ่งใหญ่มากค่ะ  Smiley


อยากจะบอกว่ารัก ซ้ำๆๆๆๆให้จำขึ้นใจ
บอกกับเธอคนเดียวคนเดียวคนเดียวให้เธอมั่นใจ
ไม่ว่านานสักเพียงใด รู้ไว้ว่าฉันไม่เปลี่ยนใจแล้ว ^_^
ส่งโดย: PK_D female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 5870   WWW
   
58.8.194.*


« ความเห็นที่ #114 เมื่อ: 06/25/07 เวลา 21:11:16 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

u ve got the greatest dad, and ur dad ve got a greatest daughter too....he d hope ( also i am) u ll become a great doctor one day.
 
 
many people s waiting for u na,
 
face up!!
 

มหาสมุทรยิ่งใหญ ่ได้ เพราะอยู่ต่ำกว่ าแม่น้ำทั้งหลาย
ส่งโดย: suede
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 188  
   
222.123.113.*


« ความเห็นที่ #115 เมื่อ: 06/26/07 เวลา 10:09:05 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอเป็นกำลังใจให้น้องนะคะ
ขอให้น้องจบมาเป็นคุรหมอที่ดีมีคุณธรรมเป็นคนดีของสังคมให้สมกับที่เป็นลูกข องคุณพ่อนะคะ
เราเพิ่งเสียพ่อไปไม่ถึงปีเหมือนกันค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะสู้ๆ

.....The rain in Spain stays mainly in the plain...
ส่งโดย: kandidy female
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 31  
   
202.242.187.*


« ความเห็นที่ #116 เมื่อ: 06/27/07 เวลา 17:50:30 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้อีกคนครับ

ส่งโดย: 37.0 ํC
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 187  
   
222.123.31.*


« ความเห็นที่ #117 เมื่อ: 06/30/07 เวลา 10:07:59 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อ่านบทความนี้แล้วพูดไม่ออกเหมือนกันเนอะ อึ้ง..... เหมือนกัน ถ้าเป็นเราเราจะรู้สึกยังไงนะ  
   อืม ตั้งใจเรียนนะคับ ปีหน้าจะขึ้นคลีนิกแล้ว สู้ ๆ นะคับ
ส่งโดย: BirdSwine
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 162  
   
202.28.179.3 fwd for 10.22.51.*


« ความเห็นที่ #118 เมื่อ: 07/01/07 เวลา 00:53:18 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

คุณพ่อคงภูมิใจในตัวลูกสาวที่เป็นหมอที่ดีในอนาคตค่ะ
ส่งโดย: 5-FU
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1563  
   
124.120.21.*


« ความเห็นที่ #119 เมื่อ: 07/01/07 เวลา 13:03:31 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอให้น้องมีกำลังใจเข้มแข็งนะคะ  สู้สู้นะคะ Smiley Smiley
ส่งโดย: หนูแดง female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 17090  
   
125.24.104.*


« ความเห็นที่ #120 เมื่อ: 07/02/07 เวลา 14:27:46 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นมนุษย์ และเป็นพ่อที่ประเสริฐมากๆครับ    Smiley    
 

คำว่า "รัก" จากปากคนรัก
มันเป็นคำพูดที่หวานที่สุดในโลกที่มนุษย์ทุกผู้ทุกคนอยากได้ยิน
ส่งโดย: บัวใต้น้ำ
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 45  
   
125.27.154.*


« ความเห็นที่ #121 เมื่อ: 07/02/07 เวลา 20:38:48 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เข้าใจน้องมาก ๆ ค่ะ และขอเป็นกำลังใจให้น้องอย่างยิ่ง  ขอให้น้องอดทนเข้มแข็ง รักษาความตั้งใจ และความดี(อันนี้สำคัญมาก) ไว้ตลอดไป ให้สมกับความเสียสละของคุณพ่อ  
ไม่ว่าจะท้อแท้เหนื่อยล้า ก็ขอให้มีกำลังใจต่อสู้และอดทน หากล้มก็ขอให้ลุกขึ้นได้อย่างเข้มแข็ง  ไม่ว่าจะเจออุปสรรคหรือเรื่องร้ายใด ๆ ขอให้อดทนฟันฝ่าอย่างมีจุดยืน นึกถึงคุณพ่อคุณแม่ ครอบครัว และคนรอบข้างที่ดีกับน้อง น้องก็จะมีพลังใจอยู่เสมอ
 
เป็นกำลังใจให้ค่ะ

"The Sirens will so soften with their song
Shrill, and in sensual appetite so strong
His loose affections, that he gives them head.
And then observe: they sit amidst a mead,"

(Homer, The Odyssey ; XII-64)
ส่งโดย: พรายทะเล female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 981 153887753 153887753   Email
   
203.209.70.*


« ความเห็นที่ #122 เมื่อ: 07/03/07 เวลา 12:37:51 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

 คัดลอกมาจากกระดานบูชาอาจารย์ใหญ่  หน้าห้อง gross มหาวิทยาลัยรังสิต  
 
บางข้อความตัวหนังสือขาดหายไป ต้องขออนุญาติเรียบเรียงใหม่    
 
    คือแสงทอง   สู่ทาง    สว่างล้ำ  
 
คือครูนำ     สู่ทาง   กว้างไพศาล  
 
คือความรู้   สู่ชีวิต  สู่วิญญาณ  
 
คือปฏิธาน  สู่เพื่อนพ้อง    และผองชน  
 
   ทุกร่างทอด   พลีกาย     สงบนิ่ง  
 
ทุกร่างทอด มอบทุกสิ่ง ให้ศึกษา  
 
ทุกร่างทอด เพิ่อชีวิต   ด้วยวิญญา  
 
ทุกร่างทอด ให้ค้นคว้า     มารู้เรียน  
 
   ร้อยเส้นเอ็น   ร้อยกล้ามเนื้อ    เจือเอ็นร้อย  
 
กรีดเป็นรอย    ผ่าเป็นแนว แล้วอ่านเขียน  
 
เส้นเลือดนี้  ระบบนั้น     หมั่นพากเพียร  
 
ผ่านวันเปลี่ยน  ประยุกต์มา รักษาคน  
 
    กราบระลึก    พระคุณท่าน     อาจารย์ใหญ่  
 
กราบระลึก   จากจิตใจ    ทุกแห่งหน  
 
กราบระลึก   พระคุณครู  อยู่เบื้องบน  
 
ช่วยผู้คน พ้นเจ็บไข้  ได้เพราะครู  
 
 
 
 
 
 

ส่งโดย: กระบี่ไม่มีคม female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 575   Email
   
202.91.19.*


« ความเห็นที่ #123 เมื่อ: 07/04/07 เวลา 07:18:58 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

พยายามเข้านะครับ เป็นหมอที่ดีของประชาชน อ่านแล้วก็ซึ้งครับ
ส่งโดย: hok828
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 868  
   
58.8.87.*


« ความเห็นที่ #124 เมื่อ: 07/05/07 เวลา 11:57:02 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อ่านแล้วน้ำตาซึม ขอให้น้องภูมิใจกับคุณพ่อเถอะค่ะ  
ว่าได้ทำทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว
ตั้งใจเรียน แล้วเป็นหมอที่ดีที่สุดนะคะ
อาจารย์มาให้กำลังใจน้องและคุณแม่ค่ะ
สู้ๆ!!
อาจารย์หมอสูติ ขอนแก่น
ส่งโดย: lotty
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 23  
   
202.12.97.114 fwd for 10.87.41.*


« ความเห็นที่ #125 เมื่อ: 07/07/07 เวลา 00:26:06 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

พ่อของน้องคงภูมิใจที่เห็นน้องเข้มแข็งครับ  Smiley
ส่งโดย: yoshisune
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 15  
   
61.91.37.*


« ความเห็นที่ #126 เมื่อ: 07/12/07 เวลา 11:43:34 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจให้นะ
ส่งโดย: aekung
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1079   Email
   
58.10.170.180 fwd for 192.168.0.*


« ความเห็นที่ #127 เมื่อ: 07/15/07 เวลา 06:27:20 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ร่างกายทีเหยียดยาวอยู่บนเตียง
ต่อหน้านักศึกษาแพทย์ ทุกรุ่น...
มีเบื้องต้นเป็นจิตใจที่ยิ่งใหญ่.. _/\_
............
ขอเป็นกำลังใจให้ครับ
ส่งโดย: ThaiMan male
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 36  
   
125.24.6.*


« ความเห็นที่ #128 เมื่อ: 07/16/07 เวลา 15:02:51 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

Smiley Smiley
ส่งโดย: aekung
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1079   Email
   
58.10.170.239 fwd for 192.168.0.*


« ความเห็นที่ #129 เมื่อ: 07/16/07 เวลา 21:34:55 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอคารวะ  ดวงใจอันสูงส่ง
ขอกุศลผลบุญจงนำไปสู่ภพชาติหน้า
ที่รุ่งเรือง  และได้บรรลุมรรคผลนิพพาน
ด้วยเทอญ.......................................สาธุ

%%%%%%%%%%
ส่งโดย: Doc.DIP
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1535   Email
   
222.123.121.*


« ความเห็นที่ #130 เมื่อ: 07/17/07 เวลา 11:10:48 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

พ่อของน้องตั้งความหวังกับน้องไว้อย่างไรครับ ทำตามนั้นแหละ ดีที่สุด พี่เองยังจำชื่อ อาจารย์ใหญ่ของพี่ได้เลย (เมือ่ 24 ปีก่อนโน้น)
ส่งโดย: mwanchai
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 150  
   
125.24.140.25 fwd for 192.168.2.*


« ความเห็นที่ #131 เมื่อ: 07/18/07 เวลา 22:45:55 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

Cool น้องและครอบครับ น่ายกย่องมากครับ ขอให้น้องตั้งใจเรียน เพื่อสิ่งที่พ่อน้องต้องการจะสมหวังครับ

เมื่อล้ม..ให้ลุก เมื่อทุกข์ให้ฟันฝ่า สร้างสมวันที่ผ่านมา เป็นประสบการณอันมีค่าในการก้าวเดิน

ส่งโดย: Dr.Turn male
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 140  
   
61.19.22.106 fwd for unknown, unknown


« ความเห็นที่ #132 เมื่อ: 07/20/07 เวลา 06:18:57 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอให้ตั้งใจเรียน...ขอเป็นกำลังใจให้ครับ
 
 Cool
ส่งโดย: Niwach male
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 22  
   
203.113.0.*


« ความเห็นที่ #133 เมื่อ: 07/20/07 เวลา 15:48:18 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ตั้งใจเรียนนะน้อง  
 
พี่ๆจะคอยเป็นกำลังใจให้



หมอตะหานอดทนมาแล้วคร๊าบบบบบ
ส่งโดย: น้ำพริกหนุ่ม male
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 245  
   
61.19.202.*


« ความเห็นที่ #134 เมื่อ: 07/20/07 เวลา 18:36:51 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอบคุณทุกๆกำลังใจนะค้ะ  ช่วยนี้กำลังสอบอยุ่เรยค่ะ  เมื่อกี้ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมา  ผ่านห้องกรอสตอนจะกลับ
 
  อดไม่ได้ค่ะ ที่จะไปขอพรจากพ่ออีกครั้ง สำหรับการสอบครั้งนี้    เปิดผ้าคลุมดู พ่อเหมือนนอนหลับ แม้ว่าร่างกายของพ่อจะถูกผ่าไปแล้วเกือบทั่วร่างกาย ยกเว้นใบหน้า
 
แล้วน้ำตาก็ไหลค่ะ     Cry    
 
ขอให้พ่อเป็นกำลังใจ   ในการอ่านหนังสือสอบครั้งนี้ด้วยค่ะ
 
รักพ่อมากๆเลยนะ      Smiley

ไม่ใช่คนที่โชคดี ที่เกิดมามีทุกสิ่ง แต่ฉันโชคดีจริงๆที่มีเธอ...
ส่งโดย: i3ai3yMoon female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 546  
   
61.7.174.48 fwd for 10.0.1.*


« ความเห็นที่ #135 เมื่อ: 07/25/07 เวลา 19:47:00 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ซึ้งจัง ถ้าเป็นเราจะทำใจได้ไม๊เนี่ย ยังไงก็สู้ต่อไปนะ  Cry



^_^ อยากดูดีกะเค้ามั่ง ^_^

"It is never too late to be what you might have been." <ไม่เคยมีคำว่าสายเกินไปที่จะเป็นในสิ่งที่คุณจะเป็น>
ส่งโดย: virus50 male
สถานะ: Senior Member ****
จำนวนความเห็น: 260  
   
222.123.244.*


« ความเห็นที่ #136 เมื่อ: 07/28/07 เวลา 01:16:49 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

yumi-wahn.jpg (attachment deleted)

เป็นกำลังใจให้ค่ะ
 
อย่างน้อย พ่อ ก็ยังได้สอนคุณ แม้ท่านหมดลมหายใจไปแล้ว
พ่อที่อยู่ในใจคุณ ก็ยังไม่เคยลบเลือนหายไปใช่ไหมคะ
 
เช่นกันค่ะ พ่อสำหรับฉัน ก็ยังอยู่ในความทรงจำตลอดเวลา
ครบหนึ่งปีที่พ่อจากไป แม้น้ำตาไม่เคยหยุดไหล
แต่ก็ยิ้มได้ทุกครั้งที่หยุดร้องให้
เพราะรู้ว่าพ่อกำลังเฝ้ามองลูกสาวคนนี้อยู่
 
สู้ต่อไปนะคะ
ส่งโดย: yumi female
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 192  
   
125.25.181.*


« ความเห็นที่ #137 เมื่อ: 07/30/07 เวลา 14:04:06 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

น้องเข้มแข็งมากนะคะ ขอชื่นชมจากใจจริงๆ พี่ขอให้น้องประสบความสำเร็จเป็นแพทย์ที่ดีในอนาคตค่ะ Smiley

จงรักให้น้อยกว่าที่รัก
เพราะอาจอกหักใจสลาย
จงดีให้มากกว่าที่ร้าย
และอภัยให้มากกว่าที่ชัง.
ส่งโดย: Amygdala female
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 114   WWW
   
161.200.255.*


« ความเห็นที่ #138 เมื่อ: 08/05/07 เวลา 22:49:28 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

คุณแม่ของพี่ก็บริจาคร่างกายครับหลังจากที่พี่เรียนและได้เล่าให้คุณแม่ฟังเ รื่องความสำคัญของ อาจารย์ใหญ่ ต่อนักศึกษาแพทย์
ทุกวันนี้ เรียนจบแล้ว ทำงานแล้ว ก็ยังระลึกถึงพระคุณอาจารย์ใหญ่เสมอครับ
เป็นกำลังใจให้น้องด้วยครับ
ส่งโดย: Dr.Pok male
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 238  
   
202.139.198.*


« ความเห็นที่ #139 เมื่อ: 08/08/07 เวลา 06:58:26 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

คุณตาคุณยายผมก้อทำเรื่องบริจาคร่างกายไว้ที่  มอ.อ่ะครับ
 
คุณแม่ผม  คุณป้าและน้าอีก 2 คนบริจาคอวัยวะและดวงตาไว้ที่สภากาชาด
 
ส่วนตัวผมเองกะลังคิดว่าจะเลือกบริจาคอะไรดี
 
ขอความเห็นพี่ๆด้วยครับ
ส่งโดย: cascade male
สถานะ: Junior Member **
จำนวนความเห็น: 87   WWW
   
58.10.149.*


« ความเห็นที่ #140 เมื่อ: 08/20/07 เวลา 07:45:59 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เข้มแข็งไว้นะคะ
ครอบครัวของน้องทำดีที่สุดแล้วจริงๆค่ะ


ส่งโดย: *-*_banana_*-* female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 1944  
   
125.24.236.*


« ความเห็นที่ #141 เมื่อ: 08/22/07 เวลา 08:50:25 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

i have nothing to say. I hope this will make us to talk to and take care of our parents as much as possible when we still have a chance.  Thank again for sharing your feeling. This makes me realize the most important thing in my life.
ส่งโดย: lonely_in_av
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 1  
   
204.111.251.*


« ความเห็นที่ #142 เมื่อ: 09/07/07 เวลา 15:36:53 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอให้คุณพ่อน้องได้บุญนี้ ดังที่ตั้งใจ
ร่างกายเมื่อสูญสิ้นลมหายใจแล้ว  ก็เหลือแต่ร่าง ไม่เจ็บปวดอีก
 
แต่คนๆนั้นจะยังมีชีวิตอยู่กับเราเสมอ  ถ้าเราไม่ลืมเขา และระลึกถึงเขาอยู่เสมอ  
 
คุณพ่อพี่เสียไป10ปีแล้ว แตก็ยังเสมือนมีท่านอยู่ใกล้ๆเสมอทั้งยามทุกข์ หรือ สุข เพราะยังจำทั้งเสียงและภาพได้อย่างแจ่มชัด
 
ตรงกันข้ามกัน ถึงแม้จะยังมีลมหายใจอยู่ แต่ก็คือตายจากกัน  ถ้าเราลืมคนๆนั้นแล้ว
ส่งโดย: nyx
สถานะ: Junior Member **
จำนวนความเห็น: 68  
   
116.58.231.*


« ความเห็นที่ #143 เมื่อ: 09/20/07 เวลา 10:47:07 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นกำลังใจใหเครับ Wink

สมาธิ ทำให้เกิดปัญญา
ส่งโดย: PEACE
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 630  
   
125.27.242.*


« ความเห็นที่ #144 เมื่อ: 09/22/07 เวลา 16:58:46 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

พี่่เป็นกำลังใจให้จ้า ขอให้น้องตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานเป็นหมอที่ดีจ้า
ส่งโดย: pinkyevil
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 13  
   
61.7.175.*


« ความเห็นที่ #145 เมื่อ: 10/21/07 เวลา 10:46:20 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ขอให้น้องเข้มแข็ง ตั้งใจเรียนให้สมกับที่คุณพ่อของน้องได้ทำตัวอย่างที่ดีไว้
พวกเราทุกคนจะรอดูความสำเร็จของน้อง   Smiley  สู้ต่อไป อย่าท้อถอย

FAT DOCTOR
ส่งโดย: FAT_DOCTOR male
สถานะ: Senior Member ****
จำนวนความเห็น: 305  
   
203.113.60.*


« ความเห็นที่ #146 เมื่อ: 10/29/07 เวลา 18:48:15 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

มีเรื่องสั้น ของ อ.อุดากรมาให้อ่านนะครับ คล้าย ๆ กันเลย
 
ตึกกรอสส์

 
 
ความตื่นเต้นของเธอฉายออกมาอย่างชัดเจนทั้งดวงตาและท่าทาง ขณะที่ผลักบังตาเข้าไปอย่างร้อนรน “เจษ-“ เธอพูดเสียงเร็วปรื่อ “วิทยามาแล้ว”
นักเรียนแพทย์ผู้นั้นเงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์อย่างรวดเร็ว “อะไรนะต้อย?” เมื่อหญิงสาวทวนประโยคนั้นเจษฎางค์กระโดดขึ้นยืนอย่างลืมตัว แต่ชั่วขณะที่เขามองใบหน้าของผู้ที่เขาเรียกว่าต้อยอย่างเต็มตา เห็นใบหน้าซึ่งเผือดและซีดขาวราวกับเสื้อกาวน์ที่เธอสวมอยู่ เห็นริมฝีปากที่สั่นระริก และเห็นขอบตาที่แดงช้ำ ประกายปิติของเขาก็วูบลงเหมือนดาวที่หล่นจากท้องฟ้า เสียงเครือไปด้วยสำนึกในท่าทีนั้น “วิทยามาแล้วทำไมหรือ?”
เสียงของหญิงสาวเกือบจะเป็นสะอื้น ขณะที่เธอตอบ “ป่วยหนักอยู่ที่ตึกอายุรกรรม-อยากพบเจษเดี๋ยวนี้ ฉันตามหาเธอตั้งนาน ไปซิ”
เจษฎางค์เม้มริมฝีปาก เขาดึงสไลด์ออกจากล้องและเก็บเข้าที่อย่างรีบร้อน ปิดหนังสือเล่มขนาดยักษ์ที่กางอยู่ตรงหน้าและผลักไปรวมกันอยู่ทางหนึ่ง เลื่อนกล้องเข้าไปในหีบไม้เบอร์ ๔ แล้วก้าวตามหญิงสาวออกมาติดๆ
“เป็นอะไรนะ ต้อย?”
“Pulmonary embolism” หญิงสาวตอบเสียงเกือบไม่ได้ยิน
เจษฎางค์ขบกรามจนโปนออกมาเห็นชัด เขาก้าวเท้าถี่ๆ ตามหญิงสาวซึ่งเดินเกือบจะเป็นวิ่งไปตามถนนปูน “ใครเป็นเจ้าของไข้?”
“ฉันเอง” หญิงสาวหันมาแวบหนึ่ง ยิ้มอย่างเหน็ดเหนื่อย “แต่อย่างเพิ่งถามเลย, เจษ, ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
 
แสงแดดในยามเย็นทอดเงาของนักเรียนแพทย์ทั้งสองนั้นทาบติดอยู่กับพื้นถนน และไหวไปมาไม่หยุดหย่อน นักเรียนพยาบาลสองสามคนเดินสวนมาชำเลืองอาการรีบร้อนนั้นอย่างประหลาดใจ
เมื่อเขาเลี้ยวและเธอก้าวขึ้นไปบนบันไดตึกด้านใต้ของตึกอายุรกรรม ความเงียบแผ่ซ่านบริเวณตึกนั้นจนสะดุดใจ กลิ่นอายของอีเทอร์ล่องลอยมาจากที่ใดที่หนึ่ง ขณะที่พยาบาลในชุดสีขาวบริสุทธิ์กำลังแจกยาหลังอาหารแก่คนไข้อย่างเงียบๆ เจษฎางค์หันมาทางหญิงสาว ถามด้วยเสียงหอบ “ไหน?”
หญิงสาวชี้ไปยังเตียงหนึ่งซึ่งกั้นม่านไว้อย่างมิดชิด และโดยไม่พูดจนคำเดียวเธอสาวเท้าไปยังที่นั่น เปิดม่านสีขาวนั้นออก “นั่นอย่างไร” จบคำพูดนั้นน้ำตาเธอไหลพราก “นั่นอย่างไรวิทยา” เธอพูดซ้ำคล้ายคนไร้สติ
เจษฎางค์เบือนหน้าไปจากภาพที่เห็นนั้นอย่างสลดใจ ร่างนั้นดำเกรียมจนเกือบจะเหมือนต้นไม้ที่ถูกสุม ผอมจนเกือบจะไม่มีหนังพอที่จะหุ้มกระดูก เส้นเอ็นปรากฏที่นั่นและที่นี่เหมือนขดเชือก ผมยาวเป็นกระเชิง เช่นเดียวกับหนวดเคราซึ่งปล่อยไว้รุงรังและสกปรก วิทยาอยู่ในเสื้อและกางเกงสีขาวเนื้อหยาบๆ ของโรงพยาบาลเหมือนกับคนไข้อนาถาทั้งหลาย นอกจากอาการหายใจหอบอย่างน่ากลัวของเขานั้นแล้ว ไม่มีเครื่องหมายอันใดเลยว่าเขายังมีชีวิตอยู่
 
พยาบาลผู้หนึ่งก้าวมาหยุดอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ เธอมองดูคนไข้และหันมาทางนักเรียนแพทย์สาว กล่าวขึ้นด้วยสำเนียงสุภาพ “หลับค่ะ ดิฉันฉีดมอร์ฟีนให้แกเมื่อครู่นี้เอง คุณหมอชัยสั่งไว้”
หญิงสาวพนักหน้าและเบือนออกไปนอกหน้าต่าง เจษฎางค์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างหน้าเตียงนั้น เขามองดูคนไข้อย่างสมเพช เป็นนาน เขาจึงหันมาทางหญิงสาว และถามด้วยสำเนียงต่ำๆ และแผ่วเบา
“วิทยามาถึงที่นี่เมื่อไร?”
“บ่ายสามโมง” เธอตอบ
“ใครเป็นคนพามา?”
“คนเรือโยงสองคนจ้ะ, เจษ วิทยาโดยสารเข้ามาจากปากน้ำโพ ป่วยหนักมาแต่ที่นั่น เมื่อเขาเห็นฉัน เขาดีใจมากเหลือเกิน เขาจับมือฉันไว้และบีบแน่นขณะที่บอกว่า “เท่านี้ก็พอแล้วสำหรับบั้นท้ายแห่งชีวิตของพี่ เพียงแต่ได้แลเห็นต้อย  
เห็นศิริราช และหากเจษอีกคนหนึ่ง-เขายังอยู่มิใชหรือ?”-พี่คงตายอย่างเป็นสุข” น้ำตาของหญิงสาวไหลพราก เมื่อเธอกล่าวประโยคต่อไป “วิทยาหายใจหอบอย่างน่ากลัวเหลือเกินกระนั้นยังอุตสาห์ถามฉันว่า เคยคิดถึงเขาบ้างไหม”
เจษฎางค์นิ่งงัน ขณะที่หญิงสาวก้าวมาใกล้เขาและกระซิบเสียงสั่นสะท้าน “และเดี๋ยวนี้ ต่อปัญหาว่าทำไมวิทยาจึงหายหน้าจากเราไปหลังจากคืนวันนั้นบนตึกกรอสส์ ก็ไม่เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว เจษดูนี่ซิ วิทยาเป็นคนมอบให้ฉันเองเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว วิทยาพบกระดาษแผ่นนี้คั่นอยู่ในหนังสือของคุณอาของเขา, พระอรรถธรรมธาดา เธอยังจำได้มิใช่หรือ ก่อนหน้าที่เขาจะจากเราไปวันหนึ่ง เมื่อสามปีที่แล้ว?”
 
เจษฎางค์รับกระดาษสีเทานั้นจากหญิงสาวและคลี่อ่านอย่างลุกลน เมื่ออ่านจบเขาถอนสายตาขึ้นและทอดออกไปนอกหน้าต่างอย่างเฉยเมย ใบไม้สีเขียวขจีสองสามใบหล่อนลงมาจากกิ่งและระไปตามรั้วสังกะสีซึ่งกั้นเขตโ รงพยาบาลออกจากบริเวณภายนอก ซึ่งบางครั้งมีเสียงนกร้องจากต้นไม้ครึ้มนั้น เมฆฝนแห่งต้นเดือนสิงหาคมปรากฏขึ้นรางๆ ที่ขอบฟ้าขณะที่สีแสดแกมทองของฟ้ากำลังเปลี่ยนไปเป็นสีของกลางคืนความเงียบแ ผ่มนต์มหัศจรรย์ไปแทรกแซงอยู่กับบรรยากาศเหนือตึกอายุกรรม มันวังเวงอย่างประหลาด จนครั้งหนึ่งเจษฎางค์ต้องหันมาจ้องดูคนไข้ซึ่งนอนแบบอยู่บนเตียงอย่างไม่แน่ ใจ
 
ลมหอบกลิ่นเหม็นอย่างฉุนเฉียวของเนื้อที่ถูกชำแหละออกจากศพซึ่งนักเรียนแพทย ์ใช้เรียนใน แล็บกรอสส์และถูกเผาอยู่ในเตาเผาหลังตึกกรอสน์นั้นมาวูบหนึ่ง เจษฎางค์ลุกขึ้นยืนอย่างอิดโรย ตึกกรอสส์…อนิจจา…วิทยากับคืนวันหนึ่งที่ตึกกรอกส์-คืนที่เจษฎางค์คิดว่าเขา จะลืมไม่ได้จนชั่วชีวิต
 
เมื่อสามปีก่อน วิทยาเป็นนักเรียนแพทย์ซึ่งข้ามฟากมาพร้อมๆ กับเจษฎางค์และต้อย เขาเป็นคนเรียนหนังสือเก่งมาก แต่ไหนแต่ไรแล้ว ตั้งแต่เตรียมอุดมฯ ตั้งแต่ที่จุฬา กระนั้นวิทยายังขะมักเขม้นเป็นพิเศษเมื่อข้ามมาเรียนที่ศิริราช ทุกวิชา, ทุกห้องที่ตึกกรอสส์, โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้องชำแหละศพ, เป็นห้องที่วิทยาหลงใหลอย่างยิ่ง วิทยามีวิธีการใช้ disecting needle และ forcepts ได้ประณีตจนใครๆ มหัศจรรย์ ศพที่โต๊ะเบอร์ 11 ของเขา ซึ่งมีต้อย เจษฎางค์ และเพื่อนอีกคนหนึ่งเป็นเจ้าของ มักจะมีนักเรียนแพทย์อื่นๆ มามุงอยู่เสมอและบ่อยๆ ครั้งที่อาจารย์ใช้เป็น sample เพราะนอกจาก nerve และ blood vessels ทุกชิ้นจะปรากฏอยู่อย่างชัดเจนด้วยฝีมือของวิทยาแล้ว ศพนั้นยังใหญ่โตเป็นพิเศษ ที่บอร์ดซึ่งติดประจำศพในห้องชำแหละนั้น ปรากฏว่าเจ้าของศพนั้นเป็นนักโทษชื่อแจ้ง ชัยงาม ตายด้วยโรคมาลาเรียและอุทิศศพของตนให้โรงพยาบาลด้วยสมัครใจ
ทั้งอาจารย์และนักเรียนแพทย์ทั้งหลายพากันหวังว่า ในอนาคตอันใกล้ ศิริราชพยาบาลจะได้นายแพทย์ที่ดีไว้ใช้อีกคนหนึ่ง หลายคนเชื่อว่าวิทยาจะต้องได้ไปเรียนต่อต่างประเทศและทุกคนเชื่อว่าวิทยาจะต ้องได้เหรียญทอง แต่ท่ามกลางความหวังเหล่านี้ วิทยาได้สร้างความมหัศจรรย์แก่ตัวของเขาเองในคืนหนึ่งภายในความมืดทะมึนของต ึกกรอสส์และในระหว่างความประหลาดใจอันใหญ่หลวงนั้น วิทยาหายไปจากมหาวิทยาลัยอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครรู้ว่าวิทยาอยู่ที่ไหน แม้แต่เพื่อนรักของเขาอย่างเจษฎางค์ แม้แต่คนรักของเขาอย่างต้อย และแม้แต่คุณอาผู้ที่เลี้ยงเขามาแต่เล็กๆ อย่างพระอรรถธรรมธาดา…กระทั่งบัดนี้-บัดนี้-ขณะที่เขาใกล้จะตายอยู่แล้ว
 
เจษฎางค์จำได้อย่างติดตา คืนนั้น…เดือนกระจ่างฟ้าละลอกเล็กๆ ในลำแม่น้ำเจ้าพระยาเต้นพรายคล้ายอาบด้วยเงินยวง ขณะที่เรือแจวลำหนึ่งพุ่งหัวออกจากท่าศิริราช แม้เวลาจะเลยสามทุ่มไปนานแล้วก็ตาม แต่พวกนักเรียนแพทย์ปี ๑ กรุ๊ป บี ก็เพิ่งจะออกจากแล็บกรอสส์เดี๋ยวนี้เอง ระหว่างนั้นเป็นระยะเวลาระหว่างสงคราม การที่มหาวิทยาลัยต้องยืดกำหนดเปิดภาคช้าไปกว่าปรกติทำให้ต้องเพิ่มเวลาเรีย นกันให้มากขึ้นไปอีกจากเดิม ดังนั้น ทั้งแล็บ physiology หรือแล็บกรอสส์ในบางวันของสัปดาห์จึงต้องใช้เวลากลางคืนเช่นนี้ด้วย และด้วยจำนวนนักเรียนแพทย์ที่ข้ามมาล้นหลามผิดปรกติในปีนั้น จึงทำให้นักเรียนแพทย์ปีที่ 1 เกือบทั้งหมดไม่มีหออยู่ ในเรือแจวลำนี้จึงเต็มไปด้วยนักเรียนแพทย์ทั้งหญิงและชาย ซึ่งเพิ่งลงจากตึกกรอสส์เมื่อครู่ แต่อย่างไรในเรือลำนั้นไม่มีวิทยารวมอยู่ด้วย เพราะเขาไม่ได้มามหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า หลายคนแปลกใจ เพราะวิทยาไม่เคยขาดเรียนแม้แต่วันเดียว ตั้งแต่เปิดภาคเรียนที่ 1– และที่ 2 ซึ่งกำลังดำเนินอยู่นี้ต้อยขรึมกว่าทุกๆ วัน เธอนั่งเงียบเชียบอยู่กับเจษฎางค์ที่หัวเรือนั้น กระทั้งเมื่อเรือเทียบท่าพระจันทร์ ซึ่งที่นี้เองเขาทั้งสองต้องร้องอย่างสนเท่ห์เมื่อเห็นวิทยายืนอยู่ที่โป๊ะน ั้น จากแสงไฟซึ่งพรางไว้อย่างสลัว หญิงสาวสังเกตเห็นใบหน้าอันฉายแววตระหนกของเขาได้อย่างชัดเจน วิทยาแต่งกายลวกๆ ชายเสื้อข้างหนึ่งยังแลบออกมาจากกางเกง ผมยุ่งเหยิงเหมือนไม่เคยได้พบกับแปรง เธอถามเขาทันทีที่ก้าวขึ้นจากเรือ “วิทยาทำไมไม่มาเรียนหนังสือ?”
วิทยาไม่ตอบ แต่ถามสวนขึ้นอย่างลุกลน แล็บกรอสส์ปิดหรือยังจ๊ะ, ต้อย?”
ต้อยดูเขาอย่างไม่เข้าใจ “กำลังปิด ทำไมหรือ?”
วิทยาก้าวพรวดลงไปในเรือ หน้าของเขาเครียดขณะที่บอกเจษฎางค์ว่า “เจษ, อย่าเพิ่งขึ้น ไปตึกกรอสส์กับกันเดี๋ยว”
 
ส่งโดย: time211
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 5  
   
61.19.225.165 fwd for 10.6.113.*


« ความเห็นที่ #147 เมื่อ: 10/29/07 เวลา 18:49:02 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ตึกกรอสส์,ตึกแห่งเดียวในประเทศไทยซึ่งสะสมศพดองไว้เป็นจำนวนนับสิบในโรงมหึ มาราวกับฮวงซุ้ยของจอมจักรพรรดิโบราณแห่งไอยคุปต์ ตึกซึ่งซากและอวัยวะเฉพาะส่วนของมนุษย์นับเป็นจำนวนร้อยพันชิ้นถูกเก็บไว้ใน สภาพเดิมในโลงที่เปี่ยมด้วยน้ำยา และตึกซึ่งระเกะระกะด้วยกระดูกและกะโหลกมนุษย์นั้น, ยืนทะมึนขาวพร่าอยู่ท่ามกลางแสงอร่ามของดวงจันทร์ขณะที่เสียงครางเบาๆ ของคนไข้และกลิ่นจางๆ ของอีเทอร์ที่ถูกลมพัดหอบมาแต่ตึกศัลยกรรมทำให้บรรยากาศ
ตึงเครียดลงไปอีก
 
วิทยาวิ่งขึ้นบันไดตึกอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นแสงไฟในห้องชำแหละศพวูบลง “เร็วหน่อย, เจษ” เขาตะโกน “เดี๋ยวคนงานจะปิดห้องเสีย” อย่างไรทั้งวิทยาและเจษฎางค์มาถึงห้องชำแหละศพพอดีขณะที่คนงานกำลังจะใส่กุญ แจห้อง “ประเดี๋ยว” วิทยาร้อง “ขอเข้าไปสักครู่เถอะ มีธุระ”
เจษฎางค์ก้าวตามวิทยาเข้าไปติด ๆ ทั้ง ๆ ที่เคยเข้าห้องนี้มาจนนับครั้งไม่ถ้วน เขาก็อดสะท้านใจไม่ได้ กลิ่นน้ำยาอาบศพล่องลอยอยู่อับ ๆ แสงเดือนที่ฉายลอดบานกระจกเข้ามาส่องให้เห็นเงาตะคุ่มของศพซึ่งคลุมด้วยผ้าอ าบยาไว้บนโต๊ะชำแหละเป็นแถวยาวยืด โครงกระดูกที่ประกอบไว้ยืนจังก้าขาวโพลนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวๆ นั้นคล้ายจะหลอกหลอน แต่วิทยาไม่เอาใจใส่สิ่งเหล่านี้แต่อย่างใดเลย เขาก้าวเท้าไปที่โต๊ะชำแหละเบอร์ 11 ของเขาอย่างเร่งร้อน เปิดไฟเหนือศพนั้นขึ้น และด้วยอาการอันลุกลน เขาดึงผ้าคลุมศพผืนใหญ่นั้นออกอย่างแรง คลายผ้าอาบยาที่พันหน้าและศีรษะนั้นออกอย่างรวดเร็ว ยกหัวศพนั้นขึ้น พยายามพลิกกระทั่งศพนั้นคว่ำหน้าลงด้วยอาการของคนบ้า วิทยาดึงดวงไฟลงมาจนชิดท้ายทอยของศพ และก้มลงจ้องดูอย่างพินิจพิเคราะห์ ไฝสามเม็ดซึ่งเรียงอยู่เป็นแถวที่ท้ายทอยอันมีผมเกรียนของศพนั้นปรากฏขึ้นอย ่างชัดเจน วิทยาร้องเสียงแหลมคล้ายสัตว์ที่เจ็บปวด เขาล้มลงอย่างแรงหัวฟาดโต๊ะชำแหละตัวซึ่งอยู่ติด ๆ กันนั้นเสียงสนั่นมันก้องไปในความเงียบและสะท้อนกลับมา เสียงกึงกังเหมือนจะหลอน
 
นั้นเอง คือ คืนอวสานแห่งชีวิตนักเรียนแพทย์ของวิทยาไม่มีใครพบเขาที่มหาวิทยาลัยอีกนับแ ต่วันนั้นเขาหายไปจากมหาวิทยาลัยและเตลิดไปจากบ้านคล้ายกับจะหลีกลี้ต่อทวาร ปรภพ ไม่มีใครทราบว่าทำไมวิทยาไปที่ตึกกรอสส์ในคืนนั้น ไม่มีใครทราบว่าทำไมวิทยาจึงต้องหายหน้าไปจากมหาวิทยาลัยและเตลิดไปจากบ้าน ไม่ยอมให้ใครเห็นหน้าแม้แต่คนที่เขารักอย่างสุดสวาทขาดใจเช่นต้อย ทุกอย่างยังคงเป็นเรื่องลี้ลับกระทั่งสองปีต่อมา  ขณะที่เพื่อนและคนรักของเขาเป็นนักเรียนแพทย์ปีที่ 3 ขณะที่เขากำลังจะตายเช่นในขณะนี้เอง  เขากลับมาศิริราชอีกครั้งหนึ่งด้วยหวังจะเห็นคนที่เขารักเป็นครั้งสุดท้าย และในวินาทีเหล่านี้เอง ความลับเหล่านั้นคลี่คลายออกด้วยเพียงกระดาษชิ้นเล็กๆ ชิ้นเดียวที่เขาส่งให้หญิงที่เขารักด้วยสมัครใจ
เสียงพูดปนเสียงหอบดังขึ้นจากเตียง “เจษ, นั่นแกหรือ?”
 
ในห้องเล็กเชอร์ซึ่งถูกใช้เป็นห้องประชุมคราวนั้นเงียบกริบเหมือนโบสถ์ร้าง เฟรชชี่ทั้งหญิงและชายซึ่งนั่งติดกันและซ้อนเป็นแถวยาวยืดตัวครั้งตรงและดูเ หมือนเกือบจะไม่เต็มใจ บรรยากาศเหนือสถานที่ประชุมนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นครั้งแรกในปีนั้นที่มีการประชุมเฟรชชี่ซึ่งเพิ่งข้ามฟากมาจากจุฬาฯ ทุกสิ่งที่เขาทั้งหลายได้เห็นและได้ฟังเป็นสิ่งใหม่ซึ่งให้ความตื่นเต้นมากเ หลือเกิน ซีเนียร์ซึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาวบริสุทธิ์ และยืนเรียงรายอยู่ที่ผนังห้องประชุมด้วยอิริยาบถต่างๆ กันนั้น ทำให้เขาพากันคิดถึงบาทหลวงในโบสถ์วินเชสเตอร์ ขณะที่มีงานราชพิธีอันโอ่อ่า
 
หลังโต๊ะเล็กเชอร์และเบื้องหน้ากระดานดำแผ่นใหญ่นั้นหัวหน้านักเรียนแพทย์ยื นตระหง่านอยู่ เขากำลังพูดด้วยเสียงที่มีจังหวะจะโคนและดื่มด่ำเข้าไปในความรู้สึกของผู้ฟั งอย่างประหลาด แววตาของเขาฉายแสงกล้าขณะที่ย้ำถึง seniority, unity, order และ spirit ซึ่งเป็น tradition ของมหาวิทยาลัย เขาพูดถึงคณะบดี คณาจารย์ และนายแพทย์ทั้งหลาย ซึ่งดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในโรงพยาบาล พูดถึงงานต้อนรับน้องใหม่ ซึ่งจะมีขึ้นต่อไปในต้นเดือนหน้า และที่สุดหัวหน้านักเรียนแพทย์แนะนำให้เพรชชี่รู้จักกับประธานแผนกต่างๆ ของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ซึ่งแต่งตั้งขึ้นจากซีเนียร์และยืนอยู่ในที่นั้น
 
เสียงปรบมือดังกึกก้องเมื่อมีการขานชื่อประธานแผนกแต่ละคน สายตาทุกคู่เบนจากที่นั้นมาสู่ที่นี้ แล้วแต่ว่าประธานแผนกนั้นจะยืนอยู่ ณ ที่ใด ทุกครั้งเขาได้รับการก้มศีรษะและยิ้มให้อย่างบริสุทธิ์ใจ และเสียงปรบมือที่ยืดยาวและกึกก้องที่สุดในวันนั้นดังขึ้นเมื่อหัวหน้าขานชื ่อวรนาถ เวชการพิทักษ์, หัวหน้านักเรียนแพทย์หญิง เฟรชชี่เหล่านั้นพากันคิดว่าเขาจำผู้ที่กล่าวนามหลังนี้ได้ดีกว่าใครๆ เพราะว่าเจ้าของร่างแบบบางและมีใบหน้าหวานผุดผ่องนั้นมีประกายตาเศร้าอยู่เป ็นนิจ แม้ในขณะที่ก้มศีรษะให้อย่างแช่มช้อยและพยายามยิ้มให้อย่างอ่อนหวานก็ตาม
 
การเลือกหัวหน้านักเรียนปี 1 ได้เริ่มขึ้นภายหลังนั้นและเมื่อมันสุดสิ้นเรียบร้อยไป การประชุมก็มีท่าทีจะยุติลงหัวหน้ากำลังกล่าวปิดประชุมอย่างเพราะพริ้ง แต่ในวินาทีซึ่งนักเรียนแพทย์ทั้งหลายคาดกันว่าจะได้ฟังคำสุดท้ายจากผู้กล่า วปิดประชุมนั้นเอง เขาพบว่าคำนั้นขาดไปจากริมฝีปากของผู้พูดเฉยๆ หัวหน้านักเรียนแพทย์หยุดพูดโดยกะทันหัน และเปลี่ยนสำเนียงใหม่อย่างร้อนรน
“ประทานโทษ…ขอเวลาผมอีกสักครู่ ช่วยบอกผมหน่อยว่า ใครเป็นเจ้าของศพโต๊ะที่ 11 ในห้องชำแหละ?” อย่างประหลาดใจ เสียงซุบซิบดังขึ้นในห้องนั้นคล้ายเสียงลมครางขณะพัดไปตามกิ่งลู่ของต้นไม้ และอย่างเงียบๆ นักเรียนแพทย์ปีที่ 1 สี่คนยืนขึ้นจากที่นั่ง ใครคนหนึ่งในจำนวนนั้นแนะนำเขาเหล่านั้นให้หัวหน้ารู้จักร่างตระหง่านซึ่งสว มเสื้อกาวน์ขาวโพลนอยู่หน้ากระดานดำแผ่นนั้นนิ่งอึ้ง สายตากวาดลงต่ำ-มันมีประกายหมอง บรรยากาศเคร่งเครียดไปโดยฉับพลัน เสียงหวูดเรือจากลำแม่น้ำเจ้าพระยาดังครวญครางเสียงแหลม ขณะที่ลมฝนพัดมาปะทะแผ่นกระจกที่หน้าต่างดังอู้ไม่ขาดระยะ และท่ามกลางความเงียบงันคล้ายถูกมนต์สะกดนี้เอง วรนาถก้าวเท้าเดินออกจากห้องนั้นอย่างแช่มช้า แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหม่นหมองและรันทด ฝีเท้าของเธอดังไกลออกไปทุกทีๆ และเงียบหายไปในที่สุด
 
หัวหน้านักเรียนแพทย์เม้มริมฝีปาก ขณะที่จ้องดูนักเรียนแพทย์ปีที่ 1 ทั้งสี่นั้นเขม็ง เขาเริ่มพูดต่อไป แต่ครั้งนี้เขารู้สึกแต่เพียงได้ยินเสียงของเขาล่องลอยมาจากที่ใดที่หนึ่งไก ลเหลือเกินจากที่เขายืนอยู่นั้น
“ผมอยากจะขอร้องให้คุณใส่ใจเป็นพิเศษสำหรับศพนั้น โดยปรกติเราก็ถือกันอยู่แล้วว่า ศพที่ใช้ชำแหละในแล็บกรอสส์นั้นมีค่าเท่ากับครูของเราเอง และดังที่คุณเคยทราบ เราย่อมไม่แสดงกิริยาใดซึ่งแสดงถึงการดูถูกดูแคลน ล้อเลียน หรือแสดงท่าทีอันน่าบัดสีต่อศพนั้น หลายศพอาจจะได้มาจากศพที่ไม่มีญาติ แต่หลายศพเราได้มาจากความสมัครใจของผู้ที่เป็นศพนั้นเอง” กรามของผู้พูดโปนขึ้นมาจนเห็นชัด “ด้วยความตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะอุทิศร่างของตนให้เป็นบริการของสาธารณะและ โดยเฉพาะโต๊ะ 11 ” เสียงเขาสะท้านไปด้วยความทรงจำ “ผมอยากจะบอกให้คุณทราบด้วยตัวผมเองว่า เราถือเป็นโต๊ะศักดิ์สิทธิ์…ตั้งแต่นานมาแล้วกระทั่งปีนี้, ทราบได้ด้วยว่าศพโต๊ะ 11 นี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นนักเรียนแพทย์เช่นเดียวกับคุณ นักเรียนแพทย์ที่รู้จักวิธีใช้ disecting needle และ forceps กระทั่งเป็นที่เลื่องลือในรุ่นผมนั้น-เขาต้องออกจากการเป็นนักเรียนแพทย์ด้ว ย” เสียงชะงัก “ด้วยอุปัทวเหตุ และเป็นนักเรียนแพทย์ที่ทำพินัยกรรมมอบศพตัวของเขาเองให้แก่ตึกกรอสส์…”
 
เมื่อการประชุมได้สิ้นสุดลง หัวหน้านักเรียนแพทย์ก้าวเท้าลงจากตึก pathology และอย่างเงียบๆ เขาเดินก้มศีรษะอย่างจะใช้ความคิดไปตามถนนปูนเล็กๆ วันคืนอาจจะผ่านไป แต่เขาคิดว่าเขาไม่อาจจะลืมเสียงของวิทยาทาร้องอย่างเจ็บปวดในความมืดของห้อ งชำแหละศพเมื่อสามปีก่อน ไม่อาจลืมร่างอันดำเกรียมซึ่งปราศจากลมหายใจบนตึกอายุรกรรมและการ
หลั่งน้ำตาอย่างเป็นสายเลือดของต้อยเมื่อหกเดือนที่แล้วมานั้นได้เลย เขาเหลือบมองดูตึกกรอสส์แวบหนึ่งขณะที่จะเลี้ยวผ่านหน้าหอนักเรียนแพทย์หญิง  และเม้มริมฝีปาก ที่นี่เองซิ เป็นที่ซึ่งครั้งหนึ่ง-ด้วยกาลและอาจจะตลอดไปด้วยความทรงจำ-เป็นที่ซึ่งบันท ึกความรักของมนุษย์อันจะพึงให้และแสดงออกต่อกันได้ด้วยรูปแตกต่างออกไปอีกแบ บหนึ่งมือเขาเย็นเฉียบเมื่อคิด
ขณะที่เขาก้าวขึ้นบันไดตึกอำนวยการ วรนาถก็ก้าวเข้ามาขอบตายังแดงช้ำเห็นถนัด เธอดึงชายเสื้อของเขาและพูดอย่างเหน็ดเหนื่อยว่า “เธอบอกเรื่องอะไรของวิทยาแต่เด็กใหม่เหล่านั้นหรือ, เจษ?”
หัวหน้านักเรียนแพทย์สั่นศีรษะ “ฉันบอกเขาเพียงให้ใส่ใจในศพเท่านั้นเอง” เขาหยุดและมองวรนาถอย่างเต็มที่ “เธอคิดว่าฉันเล่าเรื่องกระดาษสีเทาแผ่นนั้นแก่พวกเขาหรือ, ต้อย ฉันจะบอกเขาได้อย่างไรเมื่อค่าของกระดาษแผ่นนั้นมันหมายถึงความหลังของชีวิต หนึ่ง, และบางทีสองชีวิตจะถูกกว่า, บนโต๊ะชำแหละที่ 11”
วรนาถมองเจษฎางค์อย่างเซื่องซึม “เธอยังเก็บมันไว้อยู่หรือ?”
เจษฎางค์พยักหน้า วรนาถบิดมือตัวเองอย่างร้าวใจและพูดเกือบจะกระซิบ “ทำลายมันเสีย, เจษ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเก็บมันไว้อีก มันควรจะเป็นความลับอยู่เช่นนั้นตลอดกาลมากกว่า แม้ว่าวิทยายินดีจะให้เปิดเผยก็ตาม”
เมื่อแยกทางกับวรนาถ เจษฎางค์ก็มุ่งตรงไปยังหอ เขาไขกุยแจ ผลักประตูห้องเข้าไป ดึงลิ้นชักออก หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาลูบคลำอยู่ครู่ใหญ่ และคลี่มันออกมาอีกครั้งหนึ่งเป็นครั้งสุดท้ายด้วยพินิจพิเคราะห์คล้ายจะฝัง มันไว้กับความทรงจำ ลายมือนั้นยุ่งและเลือนไปด้วยกาลเวลา
 
ถึงพระอรรถธรรมธาดา
จดหมายฉบับนี้คงเป็นฉบับสุดท้ายที่ฉันจะได้เขียนถึงเธอ เพราะว่าไข้กำเริบขึ้นทุกขณะ แต่ดีใจว่าจะหมดเวรหมดกรรมเสียที ถ้าไม่ตายเสียก็คงจะรับทุกข์มรมานต่อไปอีก ฉันเบื่อเต็มที แต่อย่างไรก็ดีฉันคิดถึงลูก วิทยาคงหลงว่าพ่อของเขานั้นตายมานานแล้ว แต่ดีละ เขารู้อย่างนั้นดีกว่าจะรู้ว่าพ่อของเขาเป็นนักโทษตลอดชีวิต เพราะฆ่าคนที่ทำลายเกียรติยศของแม่เขา
ฉันตั้งใจจะอุทิศศพของฉันเองให้โรงพยาบาลศิริราชเพื่อเป็นบริการของนักเรียน แพทย์ วิทยาคงจะข้ามฟากปีหน้าใช่ไหม? ฉันไม่มีโอกาสได้อยู่กับลูกเลยเกือบตลอดเวลาที่มีชีวิตอยู่ ดังนั้น ฉันภาวนาว่าขอให้ได้อยู่ใกล้ ๆ กับเขาสักหน่อยเถิด แม้ว่าจะสิ้นชีวิตไปแล้วก็ตามอย่าลืมทำลายเอกสารที่มีรูปและรอยตำหนิของฉันเ สีย ทั้งๆ ที่ฉันอยากจะอยู่ใกล้ๆ ลูกเมื่อตายไปแล้ว แต่ก็คงไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันเป็นใครอยู่ดี ไฝสามเม็ดที่ท้ายทอยของฉันไม่เหมือนใคร อย่าให้วิทยารู้จักพ่อของเขาได้จากตำหนินั้น หากเขาจะได้ชำหละศพพ่อของเขาด้วยมือของเขาเอง
ลาก่อน ขอให้เธอและวิทยาจงเป็นสุข
         จากพี่  
แจ้ง ชัยงาม
 
เจษฎางค์ยิ้มอย่างเหียมเกรียม วิทยาใช้เวลาถึงสามปีและกับชีวิตของเขาอีกชีวิตหนึ่ง ซึ่งแพงมากเหลือเกินสำหรับเพื่อเพียงที่จะสำนึกในความภาคภูมิในความรักอันจะ หาสิ่งใดเปรียบมิได้เลยของบิดาที่มีต่อเขา-และกว่าที่จะทราบว่ามันมีค่าเหนื อสิ่งใด แม้แต่ความอับอายขายหน้าอันควรจะได้รับในการที่มีพ่อเป็นนักโทษตลอดชีวิตนั้ น
เจษฎางค์จุดไม้ขีด เปลวไฟลุกขึ้นวูบหนึ่ง กระดาษนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปสิ้น และสีของมันดำเหมือนสีของกลางคืน
 
พิมพ์ครั้งแรกใน สยามสมัย ๑:๕๒ (๑๐ พฤษภาคม ๒๔๙๑)
 
ส่งโดย: time211
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 5  
   
61.19.225.165 fwd for 10.6.113.*


« ความเห็นที่ #148 เมื่อ: 10/29/07 เวลา 18:49:23 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อ.อุดากรที่ข้าพเจ้ารู้จัก
 
สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่า มนุษย์เราทุกคนย่อมวกวนอยู่ในวัฎสงสาร, การเวียนว่ายตายเกิด, เป็นของธรรมดา เมื่อมีการเกิดแล้วย่อมมีการดับสูญ อุดม อุดาการ หรือ อ.อุดากร ก็เป็นมนุษย์ที่ยังคงต้องเวียนว่ายตายเกิดเช่นกัน เขากำเนิดและดำรงชีวิตอยู่ในโลกนี้ตามประกาศิตของพระพรหม เขาเกิดมาพร้อมกับความปลาบปลื้มของพ่อแม่และพี่ๆ เวลาเขาตาย ความดีงามของเขาทำให้บรรดามิตรสหาย พ่อแม่ และพี่ ๆ ต้องเศร้าโศกเสียใจอย่างสุดประมาณ รวมทั้งความอาภัพไม่
สมหวังของเขาในชาตินี้ เขาจากไปแล้วเหลือคุณความดีให้คนอื่นระลึกถึง เหลือกองเถ้าถ่านปฏิกูลให้ผู้อื่นปลงถึงความไม่เที่ยงแท้ของสังขารในฐานะที่ ร่วมชายคาสถานศึกษาเดียวกันมา แม้จะขาดความใกล้ชิดเพราะอุดมและข้าพเจ้าเรียนต่างชั้นกัน แต่ก็มีบางสิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้จักเขาได้เกือบเป็นอย่างดี ครั้งกระนั้นเรารู้จักกันในฐานะสหายร่วมโรงเรียน ขั้นต่อมารู้จักเขาในนามปากกาที่ประสบความมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันในหมู ่ชนทั้งหลาย ในวาระสุดท้ายข้าพเจ้าได้รู้จักเขาอีกในฐานะที่เป็นบุคคลที่มีความอดทนต่อสู ้กับเหตุการณ์รอบตัวที่แสนจะขมขื่น สิ่งต่างๆ รอบตัวไม่ทำให้เขายิ้มได้เต็มที่เลย ข้าพเจ้าอยากจะพูดว่าเขามีกรรมมากที่สุด เขาไม่เคยประสบความสมประสงค์ในสิ่งที่ปรารถนาเลย จนแม้กระทั่งเมื่อเขาสิ้นแรงที่จะเป่าสำลีให้พ้นจากจมูกไปได้ ข้าพเจ้าต้องถอนหายใจเมื่อทราบข่าวว่าเขาสิ้นชีวิตเสียแล้ว
 
ท่ามกลางเสียงนกโพระดกและเสียงลมพัดต้องระฆังเล็กๆ บนองค์พระปฐมเจดีย์ส่งเสียงดัง กรุ๋งกริ๋ง อุดม อุดาการก็เริ่มมีชีวิตอุบัติขึ้นมาในโลก เป็นบุตรคนที่ 7 เป็นน้องคนสุดท้องของพี่  ๆ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ปี พ.ศ. 2467 อำเภอนครไชยศรี จังหวัดนครปฐม เป็นเพราะอุดมเริ่มมีร่างกายผิดปกติ คือ ขาข้างหนึ่งพิการ พี่ ๆ ทั้งหกจึงเรียกอุดมว่า “ตาโด้” แต่แววตาจากดวงตาที่กลมโตบอกถึงความอดทนอย่างถึงขนาด และประกอบกับเป็นน้องคนสุดท้อง อุดมจึงเป็นที่รักของพี่ ๆ ทุกคน
อุดมเริ่มการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2474 และสำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2481 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ ตลอดเวลาที่เรียนอุดมไม่เคยพลาดที่ 1 เลย เมื่ออยู่ชั้น ม. 5 กลางปีอุดมก็สอบข้ามชั้นไปเรียน ม.6 และก็สอบไล่ได้ในปีนั้น
 
เมื่อเรียนจบแล้วอุดมก็ต้องอยู่กับบ้านเฉย ๆ ยังเข้าเรียนอะไรต่อไม่ได้เพราะอายุยังน้อย ตลอดเวลาที่เขายังเป็น
นักเรียนข้าพเจ้ายังจำอุดมในสิ่งต่างๆ ได้เป็นอย่างดี ตามปกติอุดมเป็นคนเกือบจะเล็กที่สุดในชั้น ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นอุดมเล่นฟุตบอลหรือบาสเกตบอลเลย ตามปกติมักจะเห็นอุดมเขียนเรื่องสั้นๆ ให้เพื่อนๆ อ่านเล่น อุดมเคยได้รับความชมเชยจากคุณครูผู้สอนในการเรียงความเรื่อง “ฉางกาย” สำหรับกีฬาอุดมสมัครที่จะส่งเสียงอยู่ข้างนอกมากกว่า แต่สิ่งที่ข้าพเจ้ายังจำได้ติดหูติดตาก็คือ ในการรื่นเริงปิดภาคเรียน อุดมต้องเป็นผู้แต่งเรื่องละครให้เพื่อน ๆ แสดง ที่อุดมแสดงเองเพราะใจชอบมากก็คือการ
เชิดหุ่นกระบอกและพากย์เสด็จยังไม่ลืมคำที่อุดมร้องว่า “อั๊วยี้เป้งพูเอียก-ห่านางเอียกยังบิล่ยเล้อย” ซึ่งทำให้พวกเราที่ตัวเล็กๆ ต้องว่ากันเสียงหาย
หลังจากที่รอเวลาถึงหนึ่งปีและอายุครบแล้ว อุดมก็ลาพวกเรา ลาอุตรดิตถ์ เข้ามาเรียนต่อในโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากผลของการสอบแต่ละครั้งที่ได้เป็นเยี่ยม ทำให้ครูอาจารย์และเพื่อนๆ รวมทั้งข้าพเจ้าด้วยภูมิใจในเกียรติประวัติของนักเรียนเก่าอุตรดิตถ์ยิ่งนัก  
เมื่อจบจากโรงเรียนเตรียมฯ แล้ว เขาก็เข้าเรียนเตรียมแพทย์ในจุฬาฯ ในวิชาที่เขารักอย่างยิ่ง ชั่วเวลาสามปีเขาก็จบหลักสูตรเตรียมแพทย์ อุดมข้ามฟากไปเรียนวิชาแพทย์ที่โรงพยาบาลศิริราชในปี พ.ศ. 2487 ข้าพเจ้ากับเพื่อนอีกหลายคนพลอยปลาบปลื้มใจในโชคดีองเขาครั้งนี้ยิ่งนัก และอยากจะโชคดีอย่างเขาบ้าง แต่ใครเลยจะคาดได้ถึง ในขณะที่อุดมกำลังจะขึ้นต้นไม้สุดยอดแล้ว…ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอนิจจัง เหตุการณ์ทุกอย่างอาจบังเกิดขึ้นได้อย่างไม่คาดฝัน…อุดมก็เช่นกัน เขาได้รับการพิพากษาจากโชคชะตารุนแรงเหลือเกิน ในตอนปลายปีๆ แรกในศิริราชนั่นเอง คณะแพทยศาสตร์ก็สั่งให้เขาพักเรียนเพราะเขาเป็นโรคปอดชื้น (early T.B.) เป็นเวลาถึงสองปี ดังนั้นอุดมต้องจากสถานศึกษา มิตรสหายและวิชาที่เขารักด้วยลักษณะของผู้น้ำตาตกใน พระพรหมได้ให้ความแข็งกร้าวของเขาไว้ที่ดวงตา ดังนั้นเขาจึงกลับสู่ศิริราชอีกครั้งเมื่อสัญญาของนายแพทย์ที่ให้ไว้สองปีได ้สิ้นสุดลงแต่ก็ต้องกลับผิดหวังอีก เพราะนายแพทย์ไม่ต้องการเห็นอุดมต้องทนทุกข เวทนาในการเรียน ครั้งนี้เขาต้องร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด มันเป็นเจตนาดีของนายแพทย์ที่สั่นสะเทือนจิตใจอุดมอย่างเหลือแสน ไม่มีครั้งใดที่เขาจะเสียใจเท่าครั้งนี้เมื่อคณะแพทย์ไม่ต้อนรับเขา ความฝันที่จะได้บำเพ็ญกรณีย์แก่เพื่อนร่วมโลกด้วยความรู้จักจากวิชาแพทย์ก็ส ูญสิ้นตามไปด้วย ดวงโคมชีวิตของเขาเริ่มหรี่แสงลงทีละน้อย ๆ
ท่านจะเชื่อบ้างไหมว่า การสูญเสียสิ่งที่ปรารถนาดังดวงใจของคนเราบางครั้งก็ทำให้เกือบวิกลจริต บางครั้งก็ยังผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตอย่างรุนแรง แต่ อ.อุดากร คนนี้ที่ข้าพเจ้ารู้จัก ข้าพเจ้าเห็นความผิดพลาดหวังทั้งสิ้นของเขาซึ่งใครๆ ก็คิดว่าเขาอาจจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ก็ได้ แต่เปล่า, ข้าพเจ้าไม่เห็นเขาล้มความตั้งใจ เมื่อพลากหวังอย่างหนึ่งก็ต้องพยายามให้ได้มาซึ่งสิ่งหนึ่งเพื่อชดเชยกัน อุดมพยายามที่จะลืมชีวิตของนายแพทย์เสีย แล้วเริ่มชีวิตใหม่ ด้วยเจตนาอันแน่วแน่ที่จะศึกษาวิชากฎหมายและใช้ความรู้จากวิชานั้นให้เป็นปร ะโยชน์แก่สาธารณชนต่อไป อุดมจึงได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ในที่สุดก็ได้รับอนุปริญญาทางนิติศาสตร์ ทั้งๆ ที่เต็มไปด้วยความอดทนบึกบัน ร่างกายของอุดมก็ทรุดโทรมลงไปทุกทีเพราะโรคร้ายเกาะกิน อันปริญญาทางนิติศาสตร์ดูจะเป็นรางวัลที่พระพรหมประทานให้เพื่อเป็นกำลังใจต ่อสู้ฟาดฟันต่อไป อุดมเป็นคนยึดมั่นในภาษิตที่ว่า “คนที่อยากอยู่เฉยๆ คือคนที่ไม่อยากมีอนาคต” ดังนั้นเมื่อร่างกายเริ่มอ่อนแอไม่ยอมจะทำงาน แต่จิตใจของเขายังหายอมไม่ เมื่อไปไหนมาไหนไม่ได้ อุดมก็หันเข้าจับปากกาดินสอบรรยายความผลักดันแห่งจิตใจและความผิดพลาดหวังใน สิ่งที่ปรารถนาลงเป็นนวนิยายส่งไปประกวด “เรื่องสั้นโบว์สีฟ้า” ในนิตยสารสยามสมัย เรื่องนั้นได้แก่ “ตึกกรอสส์” “เกษราลิขิต” และ “ชำหนึ่ง” และก็เรื่อง “ตึกกรอสส์” ที่ชนะเลิศในการประกวดได้ช่วยให้เขาสุดที่จะภาคภูมิใจ ริมฝีปากเขาเผยอยิ้มเหมือนจากคนที่ใกล้จะสิ้นลมหายใจแล้วแต่แฝงความปลาบปลื้ มไว้ในดวงตา ท่านผู้อ่านคงได้ผ่านตามาแล้วในคมปากกาของเขาตั้งแต่ “ตึกกรอสส์” จนกระทั่ง “สัญชาตญาณมืด” หลายท่านเรียกร้องอยากอ่านเรื่องของเขา หลายคนประณามเกลียดเขาในความร็สึกผิดปกติ ทั้งสองอย่างในเรื่อง “สัญชาตญาณมืด” แต่ท่านทั้งหลาย ถึงแม้ท่านจะรักจะเกลียดเขาอย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าขอร้องท่านให้สมเพชเวทนาเขาบ้าง เพราะขณะเดียวกันกับที่ทุกคนรัก เกลียดเขา เขากำลังมีชีวิตอยู่อย่างต้นไม้ใกล้ฝั่งเขายิ้มรับการวิพากษ์วิจารณ์ของท่าน จากหน้าหนังสือพิมพ์ด้วยน้ำตาที่นองอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะเขามีจิตใจผิดปกติ แต่เป็นเพราะเขาสิ้นกำลังลงไปทุกที เขาร้องไห้เพราะหมดโอกาสที่จะพิสูจน์ความดีของเขาก่อนที่พญายมจะให้โอกาสแก่ เขาในบั้นสุดท้าย
ชีวิตในบั้นปลายของเขามีแต่ความเปล่าเปลี่ยว ไม่ค่อยจะได้มีใครสังสรรค์ ไม่ใช่เพราะเขาชั่วช้า แต่ทุกคนหวั่นในฤทธิ์ของโรคร้าย ยามเมื่อหงอยเหงาไวโอลินกับเพลง Home Sweet Home ที่ซื่อสัตย์และขึ้นอกขึ้นใจเท่านั้นเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
วาระสุดท้ายของอุดมคืบคลานใกล้เข้ามาทุกที พญายมดูเหมือนจะให้โอกาสแก่เขาในครั้งสุดท้าย เขาได้เริ่มแข็งแรงขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เมื่อโอกาสเป็นของเขาเช่นนั้น อุดมไม่รอช้ารีบขวนขวายหางานทำเพื่อหารายได้ช่วยเหลือพี่ๆ เพราะตลอดเวลาที่เขาล้มเจ็บป่วยมา พี่ๆ ต้องเสียเงินทองในการพยาบาลรักษา มิไยที่พี่ ๆ จะคัดค้านคอเป็นเอ็น เพราะไม่มีใครอยากจะเห็นเขาต้องล้มหมอนนอนเสื่ออีกวาระหนึ่ง พี่ทุก ๆ คนสงสารเพราะเห็นเป็นน้องคนสุดท้อง ไม่มีใครต้องการให้เขาเป็นไปมากกว่านี้
แต่แล้วคำคัดค้านของทุกๆ คนก็ไร้ผล อุดมได้เข้าเป็นเสมียนในแผนกมหาดไทยของจังหวัดอุตรดิตถ์จนได้
เหมือนนกที่ออกจากกรง เมื่อเขาได้อิสรภาพอีกครั้งหนึ่งเขาต้องทำสิ่งที่เขาพอใจเสมอ จิตใจของเขายึดแน่นอยู่แต่ว่า  
I do as I like ดังนั้นเมื่อมัจจุราชยังให้เวลาเขา เขาก็จะยังทำงานต่อไป เมื่อหมดภาระในตอนกลางวันแล้ว กลางคืนเขาก็ยังอดหลับอดนอนเพื่อจัดทำนิตยสาร ธรรมสภา ให้เป็นที่สนใจแก่ประชาชนด้วย พี่ ๆ พากันตัดพ้อที่เห็นเขาทำงานเช่นนั้น มันเป็นการทำความดีที่กำลังฆ่าตัวเอง แต่เขากลับตอบว่า “ก่อนที่จะเป็นอะไรไป ขอให้ผมได้มีโอกาสช่วยให้สีเหลืองของพุทธศาสนาเข้มข้นขึ้นบ้าง”
บางครั้งเขาก็โหมงานเสียเกือบแจ้ง ทั้ง ๆ ที่ร่างกายทรุดโทรม อุดมพูดกับพี่ๆ ว่า “เขาทำงานด้วยใจ ไม่ใช่ร่างกาย” อุดมรับการขอความช่วยเหลือจากท่านข้าหลวงประจำจังหวัดเพื่อจัดทำหนังสือชักช วนท่องเที่ยว เรื่อง เที่ยวลับแล เมืองธรรมชาติ เพื่อชักชวนชาวจังหวัดใกล้เคียงให้สนใจในอุตรดิตถ์ เขาหักโหมเกินกำลังไปเสียแล้ว ร่างกายเขาสุดที่จะต้านทานไหว ก่อนที่เขาจะได้ภูมิใจในผลงานชิ้นสุดท้ายของเขา เขาก็ล้มเจ็บอีกวาระหนึ่ง คราวนี้มัจจุราชไม่ให้โอกาสแก่เขาเลยแม้แต่นิดเดียวหมดหวังแม้แต่จะลุกนั่ง เขาต้องนอนอยู่เช่นนั้นจนเป็น bed sore หลังเป็นแผลฟุ เขาสิ้นความสามารถแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง แววตาของเขายังบอกถึงการขอต่อสู้เพื่อถึงที่สุด ดวงไฟชีวิตของเขาเริ่มหรี่ลงไปอีกทีละน้อย ๆ และก็ดับในที่สุด เขาสิ้นลมหายใจในอ้อมแขนของพี่ ๆ คำพูดที่หลุดจากปากคำสุดท้ายก็คือ “ช่วยส่งมีดผ่าตัดให้ฉันหน่อย” หลังจากนั้นดวงตาที่บอกความอดทนก็หรี่ลง ๆ ปลายนิ้วสั่นระริก ผิวเนื้อที่ซีดเซียวอยู่แล้วกลับซีดคล้ำลงไปอีก สุดสิ้นแล้วเหมือนชื่อเรื่อง “สิ้นพยาบาท” เรื่องสุดท้ายจากปลายปากกาของเขาที่ได้ถูกนำลงพิมพ์ออกสู่การต้อนรับอันอบอุ ่นของประชาชน อุดมสิ้นใจอย่างสงบเมื่อวันเสาร์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2499 เวลา 10.10 น. ท่ามกลางความวิปโยคของพี่ ๆ และมิตรสหายเพียงสามสี่คนเท่านั้น
 
คงจะมีหลายๆ คนคิดว่าอุดมคงจะผิดหวังรักสักครั้งเรื่องนี้อุดมไม่เคยแย้มพรายให้พี่ ๆ หรือใคร ๆ ฟังเลย ความจริงย่อมเป็นความจริงฉันใด เมื่อเขาตายไปแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้ทราบเรื่องชีวิตรักของเขา แต่อยากจะเรียกว่า “ชีวิตที่แอบรัก” มากกว่า อุดมรักเขาเยงคนที่มีจิตใจทุกประการ แต่เป็นความรักที่แอบรักเขาข้างเดียว อุดมเขียนชื่อนางแก้วในดวงใจของเขาลงในแต่ละเรื่องที่เขาแต่งไว้ ความสมหวังของเขาก็มีแต่ความสมเพชเวทนาเท่านั้น หากใครคนนั้นทราบว่าเป็นเขาเป็นผู้สร้างจุดดำในดวงใจของคนอาภัพ
อุดมเกิดมาในชาตินี้ด้วยความอาภัพ ทนทุกข์ทรมานจริงๆ เขาเกิดมาเพื่อใช้กรรมเก่า เพื่ออาศัยความดีในชาตินี้สร้างบุญกุศลส่งเพื่อความสุขในสัมปรายภพหน้า ในชีวิตนี้เขาเป็นตัวละครของพระพรหมแสดงบทที่แสนเศร้า โดยมีมัจจุราชเป็นผู้กำกับการแสดง บทบาทของเขาสะเทือนใจทุกคนที่มีชีวิตอยู่เหลือเกิน
 
สังคีต จันทนะโพธิ
ส่งโดย: time211
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 5  
   
61.19.225.165 fwd for 10.6.113.*


« ความเห็นที่ #149 เมื่อ: 11/06/07 เวลา 18:04:50 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เป็นไงบ้างครับน้อง ใกล้จะขึ้นคลินิกแล้วสินะครับ อีกไม่กี่เดือนเอง
ตั้งใจเรียนนะครับ  Smiley



ส่งโดย: Rasputin
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 3755   Email
   
125.26.239.*


« ความเห็นที่ #150 เมื่อ: 11/09/07 เวลา 21:09:02 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

^
^^
ช่วงนี้ยุ่งๆมากมายเรยค่ะ แต่ก็แอบมาอ่านTCCทุกวันอ่ะ
 
แต่ว่าไม่ค่อยได้พิมตอบอ่ะค้ะ ช่วงนี้ยุ่งๆไหนจะเรียนไหนจะติวเตรียมสอบNL
 
แล้วยังต้องอ่านหนังสือ สอบก็มีติดๆกันเลยค่ะ เฮ้อเหนื่อยจังค่ะ
 
แต่ยังไงจะตั้งใจเรียนค่ะ  Wink

ไม่ใช่คนที่โชคดี ที่เกิดมามีทุกสิ่ง แต่ฉันโชคดีจริงๆที่มีเธอ...
ส่งโดย: i3ai3yMoon female
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 546  
   
61.7.165.*


« ความเห็นที่ #151 เมื่อ: 11/11/07 เวลา 23:54:46 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ไม่ได้เข้ามานานมากค่ะ 2 ปีเห็นจะได้ พอเปิดห้องพักมาก็มาเจอกระทู้นี้ รู้สึกน้ำตาไหลไปกับน้องเขาด้วย เพราะตอนนี้พี่เองก็ไม่มีท่านเหมือนกัน แต่อยากจะบอกน้องว่ามันเป็นการทำใจได้ยากที่จะผ่านจุดนี้ไปได้ และตัวเราเองกลับรู้สึกเหมือนท่านยังไม่จากไปไหน ถ้ามีใครเอามีดมากรีดหรือทิ่มแทงตัวท่าน เราก็จะมองเห็นเป็นว่ามีคนมาทำร้ายท่าน และตัวเองก็คงไม่ต้องการทำร้ายท่านเช่นกัน ถึงแม้ว่าท่านจะไม่มีลมหายใจแล้วก็ตาม พี่เองเห็นใจน้องมากและถ้าเป็นตัวเองก็คงคิดเช่นนี้ เพราะถึงแม้เราจะเป็นหมอ แต่เราก็เป็นมนุษย์ปุถุชน ธรรมดาคนหนึ่งที่ยังมี รัก โลภ โกรธ และหลง ยังไงก็เป็นกำลังใจให้และผ่านอุปสรรคนี้ไปให้ได้นะค่ะ และคิดว่าคุณพ่อของน้อง ท่านก็ต้องการให้น้องผ่านไปได้ด้วยดีเช่นกัน เป็นกำลังใจให้สุด สุด เลยค่ะ สู้ สู้ สู้ตายค่ะ ขอให้จบมาเป็นหมอที่ดี และน่ารักค่ะ

b-bad
ส่งโดย: b-bad
สถานะ: Senior Member ****
จำนวนความเห็น: 440   Email
   
61.7.150.*


« ความเห็นที่ #152 เมื่อ: 11/13/07 เวลา 12:50:31 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

เพิ่งได้อ่านกระทู้เมื่อสักครู่ค่ะ ขอเป็นกำลังในให้น้องอีกแรงนะคะ คุณพ่อคงจะดีใจมากที่จะมีคุณหมอดีๆๆเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนเร็วๆนี้นะคะ

Freindship is forever. Wink
ส่งโดย: ladybird
สถานะ: Executive Member *****
จำนวนความเห็น: 789  
   
124.121.105.*


« ความเห็นที่ #153 เมื่อ: 11/14/07 เวลา 12:39:59 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

Love Dad
ส่งโดย: Chocho male
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 192   sinbad sinbad
   
125.24.141.*


« ความเห็นที่ #154 เมื่อ: 11/18/07 เวลา 15:31:07 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

ไม่เคยเข้ามาคุยในที่นี้มาก่อน เห็นข้อกระทุ้นี้แล้วได้ใจจริงๆ  
คุณพ่อน้องคงเฝ้าดูอยู่เสมอ ก่อนจะทำอะไรที่มันผิดๆ ให้คิดถึงคุณพ่อไว้ไม่ว่าจะเรื่องเรียน ลอกข้อสอบ อิจฉาเพื่อน เอาเปรียบเพื่อน การเห็นแก่ตัว กักข้อสอบ ทุกๆอย่างพ่อคงเห็น แต่ไม่สามารถเดินลงมาบอกได้ รวมถึงเรื่องความรักที่จะคอยมากวนใจ ทุกอย่างเป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นในชีวิตของการเป็นแพทย์ โดยเฉพาะเรื่องการเห็นแก่ตัวเวลามันเหนื่อยมันเห็นแก่ตัวกันหมดถึงขั้นทิ้งค นไข้ให้ตาย ทุกอย่างคงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของน้องแล้ว สู้ตายนะครับ ขอให้จบเป็นแพทย์ที่ตามใจหวังนะ คอยเป็นกำลังใจให้ นี้แหละคือชีวิตคนที่กำลังเดินข้ามทางชีวิตจาก พี่หมอOrtho,,, ปล. ถ้ามีปัญหาลอง e-mail:::  j-piyawat@hotmail.com ถ้าแก้ให้ได้ช่วยเหลือได้จะmailกลับไปตอบให้
ส่งโดย: PiPi
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 1  
   
58.8.137.*


« ความเห็นที่ #155 เมื่อ: 12/03/07 เวลา 18:57:10 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

น้ำตาไหลเลยครับ  
 
ส่งโดย: donmyah male
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 23  
   
222.123.109.*


« ความเห็นที่ #156 เมื่อ: 12/07/07 เวลา 14:32:32 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

สู้ๆ นะ ซึ้งมากเลย  
ตัวเราเองก้จะสู้ด้วยเช่นกัน พยายามๆ เข้านะ ^^

ใครๆ ก็ว่าหนูไม่ปกติ..ทำดี ไม่ต้องอายใคร
ความต่างที่ไม่ต่างของคนมุมมองเดียวกัน*
ส่งโดย: eErz* female
สถานะ: Newbie *
จำนวนความเห็น: 9  
   
222.123.238.*


« ความเห็นที่ #157 เมื่อ: 01/09/08 เวลา 23:43:14 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

Smiley
ส่งโดย: sholeuheing male
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 171  
   
58.8.159.*


« ความเห็นที่ #158 เมื่อ: 01/24/08 เวลา 01:26:29 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ


 
 
เศร้านะ แต่ก็สู้ๆนะ ตั้งใจเรียนเป็นหมอที่ดี จะเอาใจช่วย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปได้อ่ะ
ส่งโดย: kasei
สถานะ: Senior Member ****
จำนวนความเห็น: 371  
   
202.28.181.200 fwd for 10.7.72.*


« ความเห็นที่ #159 เมื่อ: 01/26/08 เวลา 01:38:23 » ตอบกลับพร้อมข้อความ แก้ไขข้อความ

อ่านแล้วคิดถีงเพื่อนคนนีงค่ะ เพื่อนพี่คุณพ่อเค้าก็บริจาคร่างกายเพื่อเป็นอาจารย์ใหญ่เหมือนกันและยังเป็ นอาจารย์ในช่วงที่ลูกสาวเรียน Anatomyด้วย(แต่เพื่อนคนอื่นเป็นคนเรียน)   เพื่อนพี่    ก็ทำใจได้ค่ะเพราะถือว่าเป็นความตั้วตั้งใจของท่านถือเป็นเรื่องที่น่านับถื อมาก ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะตั้งใจเรียนให้สมกับความเสียสละของท่านนะคะ ทุกวันนี้พี่ก็ยังจำชื่ออาจารย์ ใหญ่ได้ระ
ลืกถีงบุญคุณของท่านและอุทิศส่วนกุศลให้ท่านทุกครั้งที่ทำบุญค่ะ  Wink
 
ส่งโดย: pamm female
สถานะ: Full Member ***
จำนวนความเห็น: 215   Email
   
58.8.183.*


Page(s) : 1 2 


แจ้งลบกระทู้ แจ้งเมื่อมีคนตอบกระทู้นี้ แนะนำกระทู้นี้ Print



Reply this Topic reserved for registed member only. Register



  • ข้อความและรูปภาพที่ท่านเห็นส่วนใหญ่ ได้ถูกส่งมาจาก ทางบ้าน
    ทางเว็บไซต์ Thaiclinic.com ไม่ได้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ของข้อความและรูปภาพที่ถูกส่งมา

  • ข้อความที่ท่านได้อ่าน เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชนและส่งขึ้นมาแบบอัตโนมัติ
    เจ้าของเว็บไซต์ไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ ทั้งสิ้นเพราะไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นความจริงหรือชื่อผู้เขียนที่ได้เห็นคือชื่อจริง
    ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรอง

  • ถ้าท่านพบเห็นข้อความใดที่ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรมหรือเป็นการกลั่นแกล้งเพื่อให้เกิดความเสียหาย ต่อบุคคล
    หรือหน่วยงานใด กรุณาส่ง email มาที่ webmaster@thaiclinic.com หรือ กดแจ้งที่ปุ่ม
    "แจ้งลบกระทู้"
    เพื่อให้ทีมงานทราบและทำการลบข้อความนั้นออกจากระบบต่อไป ขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยกันทำให้สังคมน่าอยู่ครับ

ThaiClinic.Com . All Rights Reserved.